W latach 90. grupa nastolatków z San Diego
wcieliła się w śpiewające dzieci w szkolnej wersji musicalu Annie.
Minęło niemal 25 lat, a bohaterowie tej historii dorośli.
Teraz jednak ponownie wcielą się w role z młodości...
ponieważ licealiści z Santee, którzy w 1996 zaprezentowali Annie,
raz jeszcze pojawią się na scenie.
BIS!
Zapraszam na Bis!
HRABSTWO SAN DIEGO
JARRON KIEROWNIK MAGAZYNU
Inni pracownicy nie mają pojęcia, że występowałem w musicalu,
że lubię musicale.
Nie opowiadałem o tym nikomu.
Nadal za tym tęsknię.
ANNIE MAMA NA PEŁNY ETAT
Żyłam tym w liceum.
Oczywiście nadal zdarza mi się marzyć o Broadwayu.
Zaraz będziemy, chłopcy.
Takie życie.
Obyście mnie kochali za to, co dla was robię.
- Ja nie kocham. - Spoko.
Jestem dumny z bycia zastępcą szeryfa.
Lubię swoją pracę.
JEREMY ZASTĘPCA SZERYFA
Jestem w tym dobry.
Bywa, że się boję czy denerwuję, ale nie mogę tego okazać.
Aktorstwo tu pomogło.
Czterdzieści, 50, 60, 70, 80, 90...
Sto!
Wspaniała robota, drogie dzieci. Rozpiera mnie duma.
JAIMIE PRZEDSZKOLANKA
Miło wspominam Santanę. Ostatni rok był wspaniały.
Chodziłam na mecze futbolowe i tańce.
Miałam najwyższe oceny. Wybrano mnie na królową balu.
A rok 1996 był jednym z najlepszych.
- Chcę spaghetti. - Tato.
Przejęły władzę nad domem.
Ja okopałam się w garderobie.
Marzę o tygodniu dla siebie.
DEBBIE NAUCZYCIELKA W LICEUM
Zrobicie mi makijaż?
O rety.
PIĘĆ DNI DO WYSTĘPU
VISTA, KALIFORNIA
- O rany. Gotowa? - Sama nie wiem.
Przyjaźnię się z Annie, ale przez dzieci i rodzinę mamy mało czasu dla siebie.
KATIE MAMA NA PEŁNY ETAT
- O Boże. - Cześć.
- Chodź tutaj. - Miło cię widzieć.
Poznawanie samego siebie w liceum było bardzo ciekawym procesem.
Miałem dziewczyny...
BENAIAH NAUCZYCIEL W LICEUM
a potem chłopaków.
Od czasu liceum trochę w życiu przeżyłem.
- Debbie! - Oto i ona.
Hej!
Cieszę się, że mogę wrócić do czasów, kiedy poznałam wspaniałych przyjaciół.
Mam nadzieję, że wróci ten klimat z roku 1996.
Żyłam chwilą i świetnie się z nimi bawiłam.
Więcej czasu poświęcałam przyjaciołom
niż nauce i mówi to nauczyciel.
- Co teraz robicie? - Nauczam.
- Ja też! - Konkretnie pedagogika specjalna.
- U mnie to samo! - Nie wierzę! Ale czad!
- A ty? - Mama na pełny etat.
- Nieźle. - Tak samo jak ja!
- O Boże! - Nie wierzę!
- Ale wyszło! - Fakt!
Nie byłam zbyt grzeczna.
SARAH ANALITYK
Byłam buntowniczką.
Potrzebowałam ujścia dla tych emocji. No i przyjaciół.
Miałam dużą potrzebę przynależności.
Teatr mnie uratował.
Bez okularów ciężko was rozpoznać.
- Mam tyle pytań. - Nie wątpię.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
Wiecie, co o was pamiętam?
- Zawsze trzymałyście się razem. - Mamy sporo do nadrobienia.
Idzie ktoś jeszcze.
Czy to...
Jarron.
Nie znałam go aż tak dobrze w liceum.
- Jak leci? - Świetnie wyglądasz.
W liceum raczej podpierałem ściany na dyskotekach.
Przypadkowo trafiłem na zajęcia teatralne.
Tylko ja nie mam dzieci?
- Serio? - Są przereklamowane.
- Nie można tak mówić. - Właśnie.
- Cześć! - O Boże!
Moi ludzie!
- Jestem Shenny. - A ja Jaimie.
Jesteśmy bliźniaczkami.
- Znamy świńską łacinę. - To nasz tajny język.
- Gotowa na Annie? - Tak, a ty?
Czuję tę moc w gardle.
Witajcie.
Dziś pierwsze próby!
Pewnie nie możecie się doczekać.
Moje policzki.
Marcia Milgrom Dodge. Zajmę się reżyserią waszej wersji Annie.
Ostatnio wystawiłam nową wersję Ragtime na Broadwayu.
I dostałam nominację do Tony.
Adam Wachter, kierownik muzyczny.
Cześć!
- A to Melinda. - Melinda Sullivan, wasz choreograf.
Nie mogę się doczekać, aż was rozruszam.
Bardzo się cieszę.
Kogoś brakuje.
- Co z nim? - Pracuje.
Na początku sprawdzimy wasze struny głosowe.
Na początku?
To niesamowity tryb pracy.
- Cześć. - Debbie, zaśpiewasz nam?
Tak!
Moje największe wyzwanie? Działać szybko i precyzyjnie niczym radar,
by poznać ich mocne strony i słabości.
Fałszuję.
Zgubiłam rytm Bo za bardzo się upiłam
- Nie chodziliśmy do szkoły teatralnej. - Tylko do Santany.
- Byliśmy młodzi. - Mieli tylko nas.
No dobrze, pora na tradycyjną dziesięciominutową przerwę.
- Dobra. - Idę do garderoby.
Będą w stanie stosować się do uwag, czy będą tylko powtarzać z pamięci
- dawny występ? - To drugie.
To jak jazda na rowerze.
Najtrudniejsze będzie dawanie im
nowych wskazówek.
- Nie było mnie na zjeździe absolwentów. - Mnie też nie.
Dlatego to dla mnie szansa.
Nie miałem aż tylu znajomych, by jechać.
Za bardzo się izolowałem.
Jako Świadek Jehowy unikałem imprez.
Nie byłem w żadnej paczce.
Miałaś kontakt z Katie?
- Nie. - Też byłem ciekawy.
- Nie. - Byłyście przyjaciółkami.
- No tak. - Zawsze razem.
- Czyli nie spotykacie się często? - Nie widziałam jej od liceum.
- Nie gadaj! - Tak.
Nawet się pokłóciłyśmy o jakąś bzdurę.
Nawet nie pamiętam o co.
Jakiś dramat nastolatek.
Powstał z tego lekki kwas.
Dlatego nie utrzymywałyśmy kontaktu.
- Nieźle. - No.
- Teraz jest okazja. - Racja.
- Obłęd. - Czekam na ten taniec.
Może pozytywnie nas zaskoczą.
- Pięć, sześć, siedem, osiem! - Dalej!
- Chodź. - Ruchy, Jaimie.
Jedziesz!
- Który wokalista tak się rusza? - Axl Rose.
Do dzieła.
Szybciej.
Nie powiedziałabym...
MELINDA SULLIVAN CHOREOGRAF
...że urodzili się tancerzami, ale chętnie się wygłupiają.
Cóż, każdy zaczynał od zera.
- Jedziesz, Benaiah. - Nieźle!
Zna się na tym.
- Katie, Katie! - Fajna sprawa.
- Patrzcie. - Widzicie ją?
Pani Dipuma!
- To ona. - Moje dzieci.
Będziecie z nimi pracować.
Pani Dipuma była nauczycielką angielskiego i teatru.
Była zwariowana.
I pełna pasji.
Od teraz liczy się współpraca.
Gotowi?
Nie osobiste odczucia.
Zawsze miała przy sobie laskę.
Często waliła nią w krzesło.
„Źle! Robisz to źle!”.
- Pomyślałam... - Że mam wam pomóc.
Nie szukam drugiego reżysera.
- Zagra pani panią Greer. - Kogo?
Jest gosposią Tatka Warbucksa.
- Pani Greer... - Chwileczkę.
- Też mam wystąpić? - Dokładnie.
- Zgodzi się pani? - Oczywiście.
Na pewno świetnie zagra i będzie próbowała skraść show.
Życzę miłego wieczoru.
Zaczniemy od „Maybe” i „Tomorrow”.
Za młodu często grałam.
Oczywiście chciałam się tym zająć po liceum.
Wszyscy moi znajomi wybierali się na studia.
A mi się marzył Nowy Jork i Broadway.
Praktyka czyni mistrza.
- Jak dawno nie używałaś tych mięśni? - Od zarania dziejów.
Od zarania dziejów!
Dobrze znasz tę piosenkę.
- „Maybe” wiąże się... - Z twoim życiem.
- To osobiste. - I głębokie.
Przeprowadziłam się do Nowego Jorku i zaczęłam występować.
Poznałam tam męża.
Ostatnio próbowałam sił w aktorstwie jeszcze przed narodzinami Finna.
ANNIE JAKO TYTUŁOWA „ANNIE” ROK 1996
I żałuję, bo uwielbiałam to.
Ale teraz moją pasją są dzieci.
I to nimi obecnie się zajmuję.
Odłożyłam występy, ale jeszcze do nich wrócę.
Może będę występować jako starsza i wytworna kobieta.
Łatwiej złapię rolę.
- Pięknie. - Fakt.
A z peruką i kostiumem...
Strzelam z tą peruką.
CZTERY DNI DO WYSTĘPU
Mam coś wybrać? Żebym wyglądała jak sierotka?
- Zaśpiewajmy „It's a Hard Knock Life”. - W porządku.
BIS! – OBSADA
Gdzie Jeremy?
Podobno pierwszą bronią, jakiej używa stróż prawa, jest wygląd.
Prezentuję się jako twardziel i nikt mnie nie zastraszy.
Niczego się nie boję.
Czekajcie.
W końcu dotarł!
Wreszcie!
Cześć.
Jeremy i ja byliśmy popularną parą.
JAIMIE „PANI HANNIGAN”
Byliśmy razem przez całe liceum.
- Cześć! - O rany.
Ludzie rzadko o mnie mówili...
JEREMY „TATKO WARBUCKS”
...bez wspominania o Jaimie.
Jaimie była królową balu, a ja królem.
Kocham was!
Myśleliśmy, że się pobierzemy.
Ale złamał mi serce.
Zainteresował się inną dziewczyną.
Głupek.
A co z wami wszystkimi?
Gdzie mieszkasz?
- W La Mesa. - A nie w Nowym Jorku?
Wróciłam.
Jak to ma wyglądać?
- Dzień dobry! - Nie wiem, kogo witam.
- Jeremy? - Zgadza się.
- Marcia. - Miło mi.
- Trochę się spóźniłeś. - Zawsze tak miałem.
- Ćwiczą od wczoraj. - Pewnie tego potrzebowali.
W liceum nie miałem przesłuchania.
Pani Dipuma po prostu powiedziała: „Będziesz Tatkiem Warbucksem”.
Dobra, niech każdy weźmie krzesło i pulpit na nuty.
Tatko Warbucks to główna postać.
No, obok Annie.
Aby nasza produkcja była na najwyższym poziomie,
- zaprosiliśmy zawodowców. - Super.
Wspomogą naszą produkcję.
Zaraz ich poznacie.
- Cześć. - Grają na wielu instrumentach.
- Musimy wprowadzić Jeremy'ego w projekt. - Musimy się poznać.
Bo wczoraj pojawili się wszyscy i zaczęliśmy razem śpiewać.
W liceum nie śpiewałem.
- Dobrze udawałeś. - Nie sądzę.
- Pokazywałem się i tyle. - Jak to wyglądało na tańcach?
- Jak się wtedy tańczyło? - Faceci stawali przy ścianie.
I patrzyli na dziewczyny.
- Nie! - Nie tańczyłem.
Nawet na ślubie znalazłem żonie partnera do tańca.
- Nasz ulubiony kawałek. - Ja nie tańczę.
Najwięcej roboty będzie z Jeremym.
Dopiero zaczynamy, ale już mam takie wrażenie.
Strona 141. Zaczniemy od końca.
- Lecimy szybko i wściekle. - Tak jest.
Super. Warbucks, zaczynasz.
Śpiewaj.
Na razie tylko Warbucks.
- Widzicie to? - Tak.
- Wiemy. - Dasz radę.
To do dzieła.
SCENA
Obrót.
Idziemy.
DEBBIE „MOLLY I LILY”
Annie opowiada o sierotach.
I w dół.
Pani Hannigan jest okropna.
Traktuje je strasznie i nie ma do nich szacunku.
I klaps.
Annie wierzy, że jej rodzice żyją.
- „Moi rodzice tu się nie zjawią, więc”... - „Muszę ich znaleźć!”.
Adoptuje ją najbogatszy człowiek w Nowym Jorku.
Moja sekretarka, pani Farrell, i lokaj – Drake.
Na koniec Tatko Warbucks ratuje wszystkie sieroty.
Od tej wysokości zaczynasz. Dasz radę to zapamiętać?
Na pewno dasz.
Trafiłem tam przypadkowo.
I ciężko to zniosłem, ale teraz robię to z własnej woli.
Będzie dobrze.
- Dasz radę. - No ba.
Nie boję się tego.
Przeżyłem w życiu już tak wiele, że traktuję to tylko jako zabawę.
- Dorastałem bez ojca. - Nie widywałeś go?
- I ciężko ci o kontakt z ludźmi? - Nie, bo będąc Świadkiem Jehowy,
nachodzi się obcych ludzi i pyta, czy odnaleźli Jezusa.
Ale samo tworzenie jakichś relacji z innymi ludźmi...
nie wyszło mi.
Wychowała mnie babcia.
Rodzice rozwiedli się, zanim skończyłem rok.
A mama?
- Mieszka w rejonie Santa Clarita. - Nadal żyje?
Gdy wróciła do mojego życia, było nam dobrze.
Byłem wtedy jeszcze młody. Ale gdy urodził się mój syn...
Odcięła się?
To najbardziej cię zabolało?
Tak. Przecież to mój syn.
Jak miałbym go porzucić?
Był całym moim światem.
Dorastanie bez rodziców było bolesne.
Nie chciałem mieć dzieci, by nie podzieliły mojego losu.
Ale poznałem Whitney, która chciała mieć dzieci.
No i się zgodziłem.
- Pewnie jesteś dobrym tatą. - Aż do przesady.
- Z miłością nie można przesadzić. - Racja.
Nie wiedzieliśmy tego o sobie.
- Dokładnie. - Nikt nie nauczył nas mówienia o tym.
Wtedy musiałeś sam sobie radzić ze swoimi problemami.
Pewnie było dużo takich dzieciaków.
- Każdy ma problemy. - Tak.
Nawet jeśli ich życie z pozoru wygląda na idealne.
- Dzięki, że nam powiedziałeś. - Powinniśmy wszyscy to zrobić.
- No dobra. - Pora na kolejne tańce?
Pani Dipuma!
- Od nowa. Pani Greer, to wprowadzenie. - Wybacz.
Po Patty było widać,
że hamuje emocje.
Lubi o wszystkim decydować.
Zaraz wyciągam laskę.
I bardzo dobrze.
Boże, nie zna tej piosenki?
GARDEROBA NR 1
- Po prostu idź na żywioł. - Proszę, nie rób mi tego.
- Serio? - Lepiej to pominąć.
Zawsze mam ogoloną głowę. To w zasadzie obsesja.
Dobrze, że Tatko jest łysy.
No bo ja też. I nie z wyboru.
Pewnie tak samo jak on.
Czyli golimy na łyso?
To jak maksymalnie?
- Zazwyczaj robię trójką po bokach. - W porządku.
Łyse plemię wie, jak się golić.
Użyjemy bardzo krótkiej brzytwy tak, aby było widać włosy.
Wiem, dziwne, ale to dla mnie ważne.
- Dobrze! - Boże.
- Dobra robota! - Dzięki.
Drugi dzień za nami.
Jutro przećwiczymy pierwszą część przedstawienia.
- Dziękuję. - Wzajemnie.
- Cześć. - Na razie.
BROWAR BELCHING BEAVER
Cześć.
- Czad. - Nieźle.
Cześć.
- Dobre. - Wspomnienia wracają.
Fakt.
Ciągle nosi ją w domu.
A gdybyś mogła wrócić do liceum i powiedzieć młodej Jaimie coś,
o czym powinna wiedzieć w przyszłości, to co by to było?
Tylko kiedy konkretnie?
Ja bym powiedział sobie, abym...
uciekał jak najdalej od Santee.
Dobra, żartuję.
Ciężko się żyło w Santee.
To były inne czasy.
Dość osobliwe środowisko. Pamiętam na przykład...
mój coming out i artykuł.
- O czym? - O szanowaniu gejów.
- W gazetce szkolnej? - Zaraz, o czym ty mówisz?
- Pamiętam The Consultant. - Kojarzycie ją?
W szkole dokuczano gejom.
Nie wiem, czy pamiętacie.
Paru gości wsadzono do śmietników.
- Nie gadaj. - Napisałem,
że możecie tego nie akceptować, ale szanujcie ich.
Wtedy zaczął się mój coming out.
Ktoś przejeżdżał obok mnie i rzucił we mnie puszką.
- Co? - Pisano do mnie.
- Miałem przerąbane. - To strasznie przykre.
Już sam fakt, że o tym nie wiedziałam, sprawia, że jest mi z tym źle.
Wydaje mi się, że coś tam wiedziałam.
Wiem, że miałeś raka. Nie zwymiotowałeś kiedyś na scenie?
To zabrzmi dramatycznie. Mogłem umrzeć, więc imprezowałem.
- Co w tym dramatycznego? - Bardzo wiele.
- No trochę jest. - To prawda.
- Miałeś raka. - Ale dramatyzowałem.
Przeraziłem się, gdy w wieku 16 lat wykryto u mnie raka.
Myślisz, że to choroba starych ludzi i że ciebie to nie spotka.
Często przebywałem w szpitalu.
Gdy zabierają cię tak ze szkoły, aż chce się wracać.
Przez brane leki byłem wiecznie zmęczony.
Pani Dipuna wiedziała, że choruję i chcę wrócić.
Dlatego mogłem do niej wpadać
i klepnąć sobie na kanapie, by trochę odespać.
Chciałem robić to, czego mi odmawiano.
Wrócić do szkoły. Spotykać się ze znajomymi.
Chciałem cieszyć się życiem.
Ktoś to w ogóle zauważył?
- Jaimie. - Właśnie.
- I co mi przyniosłaś? - Co?
Dopiero co wróciłem ze szpitala po kolonoskopii.
- Wpadłaś wtedy do mnie. - Pamiętam.
Miałaś plakat, który złożyłaś z miliona wycinków z gazet.
- Pamiętasz? - Tak.
Były tam same dziwne rzeczy, jak żyrafa na ludzkiej głowie.
I napis: „Nie różnisz się aż tak od innych”.
Byłem ci wdzięczny, bo nie chciałem być inny.
Pamiętam, że wypadały mu włosy.
Myślałam sobie, że gdybyśmy się pobrali, to nie moglibyśmy mieć dzieci,
bo tak mu mówiono.
Pamiętam, że tak sobie wtedy myślałam.
Że przez jego chorobę nie będziemy mogli mieć dzieci.
O takich rzeczach myśli się w liceum.
Skończyło się na dwóch synach.
A nadal słyszę, że nie mogę mieć dzieci.
„To Cameron i Connor. Gadajcie z moją żoną”.
- I czujesz się dobrze. - Tak.
Byłem u onkologa pięć lat temu. Usłyszałem, że nie muszę już przychodzić.
O Boże.
- Zdrówko. - Właśnie.
- Wasze zdrowie. - Zdrówko.
TRZY DNI DO WYSTĘPU
Poczekaj.
JAIMIE JAKO „PANI HANNIGAN” ROK 1996
Wody?
Ale mi się podoba!
I właśnie dlatego się zgodziłam.
Wczuwam się w postać.
- Tworzysz ją. - Wcześniej nie mogłam.
Pani Hannigan jest niezrozumiana.
Chce czuć się jak kobieta. Być pociągająca i ładna,
ale musi pilnować dziewczynek.
- Może puzzle? - Tak!
Ale jako 17-latka nie nosiła bielizny wyszczuplającej.
Trochę ciasno.
Nada się?
- Spróbujmy tej, całkiem ładna. - Dziękuję.
Taka bywa przymiarka.
BENAIAH JAKO „BERT HEALY” ROK 1996
Powróciło do mnie wiele emocji.
W Santee było ciężko.
Ludzie, w tym moja rodzina, byli konserwatywni i religijni.
Nie miałem zbyt wiele wsparcia.
Ale te zajęcia pozwoliły mi odkryć samego siebie.
Pani Dipuma na wiele sposobów zachowuje się jak matka.
Może od razu tego nie widać,
bo zawsze też na nas krzyczała albo krytykowała innych,
ale potrafiła wyczuć, co się u ciebie dzieje.
Kiedyś rozmawialiśmy i powiedziała:
„Zazwyczaj komunikowałam się z wami wyłącznie poprzez oczy”.
Nie widziałem jej od ponad 20 lat.
Cudownie było znów ją spotkać.
- Mam alergię. - Proszę.
- No tak! - Na sos barbecue.
Annie jest na przymiarce.
- Tak. - Muszę ją zobaczyć.
Mamy buty dla sierot.
- A dla niej para czarnych baletek. - Tak.
Możemy...
Trochę wyzywające.
Taka dorosła Annie.
Odczuwam teraz wiele emocji, których się nie spodziewałam.
Myślałam, że o to wam chodziło.
- Co niby? - Żebym miała szpilki, jak dorosła.
Nie, powinnaś wyglądać jak dziewczynka.
Mam nadzieję, że dobrze wypadnę, bo wszyscy mnie tak zapamiętali.
Nie chcę więc nikogo zawieść.
- Moglibyśmy... - Zapomniałam o czymś.
Moglibyśmy jednak zakryć trochę więcej ciała?
Może.
I razem.
- Damy radę. - Trochę mnie to przytłacza.
No... może bardziej niż trochę.
To zbyt wiele.
Rany, zaraz się popłaczę.
- Może przerwa? - Tak.
- Wrócimy do tego jutro. - Dobrze.
Mówi się, że co było, to było.
Chyba nie powinniśmy do tego wracać.
Czuję, że niektóre rzeczy powinny pozostać we wspomnieniach.
I czuję, że to będzie złe wspomnienie i zbyt wiele na siebie wzięłam.
I nie wiem, co z tym zrobić.
Chwileczkę.
Nie chciałam tego robić, bo jestem już w tragicznym stanie.
Dajcie mi chwilę.
CENTRUM FITNESS
No dobra.
- Kiedy repryza? - Tutaj mam kolejne.
Fajnie było się dziś obudzić w pojedynkę.
Zawsze śpią ze mną dzieciaki.
Najpierw było mi smutno, ale potem uznałam, że to fajne.
Rozwaliłam się w łóżku, ale szybko zatęskniłam za ich nóżkami.
- Staram się. - Myślałaś, że to łatwe?
Chodźmy na drinka. Zasłużyłyśmy.
Zauważyłam w sobie pewien wewnętrzny konflikt.
Chyba jednocześnie fajnie mi bez nich i zarazem bardzo za nimi tęsknię.
- Dzień dobry, co słychać? - W porządku.
- Co podać? - Dwa te ciasteczka.
Podgrzać?
- Tak. - Chętnie.
DWA DNI DO WYSTĘPU
- Dzień dobry. - Cześć.
Wyspałaś się?
- Wróciłam do domu. - Do rodzinki?
- Miło było ich zobaczyć. - Super.
Czuję się zupełnie inaczej niż wczoraj.
Byłam pewna, że nie dam rady.
Ale wyspałam się i to pomogło.
- Przytrzymaj. - Będę wyglądać jak babcia.
Ale czad.
Idę za ciosem.
- Mamy te buty? - Christina właśnie je kupuje.
Wyglądam raczej absurdalnie. A już na pewno nie jak dziesięciolatka.
Ani trochę.
Ale uwierzycie, że tyle właśnie mam lat. Macie uwierzyć.
To bluza, którą Annie zachowała na pamiątkę.
ROBERT OJCIEC DEBBIE
Pasuje do mojej cery.
DEBBIE JAKO „MOLLY” ROK 1996
Pamiętam, jaka była drobna w porównaniu z innymi.
Ale pamiętam też siłę jej głosu. Mogła wcielić się w każdą rolę.
Pewnie nawet psa Sandy'ego.
Żartuję. Ale urodziła się, by występować na scenie.
JEREMY JAKO „TATKO WARBUCKS” ROK 1996
W niczym innym aż tak się nie starał.
GARRY I DEE RODZICE JEREMY'EGO
Wybrał tę sztukę.
Może ktoś się tym zająć?
Myślę, że poszło mu bardzo dobrze.
Może nie dostałby Oscara, ale był to solidny występ.
BIS! – LICEUM SANTANA, 1996 ANNIE
CHARAKTERYZACJA
Musimy to zakryć.
No cóż, więcej nie zgolę.
O wiele lepiej.
Nie zmienię całej tekstury skóry.
- Ładna głowa. - Słyszę. I nie wywyższam się.
- Ale... - Zapomnij o tym.
- Jak leci? - Chce bardziej mnie zgolić.
Nic z tego.
- Tak? - Odpada.
Tu nie chodzi o wygląd.
I głupio mi to nawet tłumaczyć.
Ale po prostu nie lubię tego.
Przecież jesteś ogolony.
Bardziej przygolony.
Mało brakowało, bym się solidnie wkurzył.
Zachowuję się głupio?
Dlaczego tak masz?
Nie wiem.
Po prostu czuję, że wyglądam, jakbym miał raka.
Mówili, że nie będę mógł nic zrobić.
I zrobiłem to wszystko. Wróciłem do szkoły.
Zdobyłem przyjaciół. Chodziłem na zajęcia dodatkowe.
Miałem schudnąć, a przytyłem, co było problemem.
I była jeszcze jedna rzecz, o której w ogóle nie myślałem,
zanim o niej nie usłyszałem.
Była jedna rzecz, która stała się zgodnie z prognozami.
Wypadały mi włosy. Bardzo mi z tym ciężko.
Panikuję jak baba.
Bez urazy.
Ale panikuję jak baba przez włosy.
Totalna głupota.
Wcale nie.
Trochę tak.
Ale rozumiesz mnie, prawda?
Tysiące osób podawały się za twoich rodziców,
- lecz byli to oszuści. - O rety.
Potrzebuję któregoś z tancerzy. Może ona mi pomoże.
- Z pani kwestią? - Co robicie?
Co z pieniędzmi?
Cóż, nic nie...
Niczego nie pamiętam.
Musisz tu siedzieć, czy pomożesz mi wyjść?
Ricky pani pomoże.
- Zaprowadzi panią do miejsca... - W którym pani zaczyna.
I mówię...
PATTY DIPUMA „PANI GREER”
Jeszcze raz.
Będę mogła pozwolić sobie na coś takiego?
- Spytamy. - Zgodzą się?
- Jeśli pani chce. - Żartuję, skarbeńku!
Teraz po włosku.
Idziemy do przodu Śpiewamy i zatrzymujemy się
Tutaj
Zaczęłam lewą stopą, więc musimy zrobić to trzy, cztery razy.
- Zacznę od prawej. - Dobrze.
TEATR
JEDEN DZIEŃ DO WYSTĘPU
Przygotować się.
- Gdzie Annie? - Annie?
- Idę.
Dobrze im idzie.
Po raz pierwszy mieli próbę z oświetleniem i orkiestrą.
Rozpętał się chaos.
Popychasz Annie, gdy będzie chciała pomachać.
Był też problem ze śpiewem.
Napotkaliśmy parę przeszkód.
Zostaw.
Debbie!
Działamy.
Do dzieła.
Przepraszam.
Mam dobre przeczucia.
No i mamy psa!
O rany.
Poprawimy, co możemy i odegramy to.
Bardzo dobrze.
Pracują bardzo ciężko.
Chcą osiągnąć jak najlepszy efekt.
ADAM WACHTER KIEROWNIK MUZYCZNY
Dużo bym za to nie dał, ale zobaczę.
TEATR
- Cześć, mamusiu. - Cześć, króliczku!
Jak leci?
- Mama! - Tęsknię za wami.
Bailey, widzisz plakat?
W dorosłym życiu nie ma już aż tak wielu okazji do zabłyśnięcia.
Raz, dwa, trzy!
Nie mogę się doczekać, aż wyjdę na scenę i zaśpiewam,
zatańczę i znajdę się w sytuacji, gdy moje dzieci patrzą na mnie, myśląc:
„Potrafi zrobić coś jeszcze. Jest prawdziwą gwiazdą”.
Jutro będziecie mogli zobaczyć mój występ.
Kocham swoje dzieci!
SZEŚĆ GODZIN DO WYSTĘPU
FRYZJER
To już dziś.
Trema rośnie, ale jestem wdzięczny.
Nie spodziewałem się czegoś takiego.
Proszę przejrzeć. Mamy dzisiaj taki mały występ.
- Zobaczy pan tę głowę w akcji. - Tak?
Miło było poznać.
Najtrudniejsze było dla mnie to,
że musiałem zaakceptować swoje słabe strony.
Nie mogłem nic poradzić na chorobę i utratę włosów.
Ale teraz mam wybór co do włosów.
I podoba mi się, że go mam.
- Wyglądasz świetnie. - Zgodziłeś się?
- Tak. - Tatko Warbucks jak się patrzy.
- Duży z ciebie chłopiec. - Cicho już.
Annie to ponadczasowe widowisko.
Nie można tego zepsuć. Trzeba temu oddać hołd.
To wasz obowiązek.
Do dzieła! Dajcie z siebie wszystko!
Powodzenia.
MAKIJAŻ
Panna Hannigan gotowa.
Pora rozpocząć przemianę.
KOSTIUMY
Poradzicie sobie.
Świetnie wam poszło na próbach.
Będziecie wyglądać pięknie w pełnej charakteryzacji.
I jesteście pełni pasji. Ale dziś nie chodzi o was.
Chodzi o widownię.
Lepszego Sandy'ego bym nie znalazła.
Dobry z ciebie piesek, więc trzymaj smakołyk.
Katie, jak to teraz wygląda?
Wiem, że nie lubisz moich prostych pytań.
Bardziej żałujesz, że to już koniec tego dnia,
czy raczej tamtych czasów z 1996?
- Tego dnia. - Dlaczego?
Gdyby to był rok 1996, w poniedziałek mielibyśmy szkołę.
Fakt.
Nie rozmawiałam z Katie od bardzo dawna.
Ale dobrze się bawimy.
Poprosiłam ją o e-maila, prześlę jej nasz taniec.
Wydaje mi się, że kontakt między nami teraz odżyje.
- Ja tam nie chciałem już was oglądać. - Dzięki.
- To już dziś. - Nie mogę się doczekać.
Myślę, że od dawna czekała na coś takiego.
RODZINA ANNIE
I teraz ma szansę. Nie możemy się doczekać, prawda?
Chyba zaczynamy.
Dziś premiera!
Nie wiem, jak przebiegnie, ale na pewno warto ją obejrzeć.
Może nie usłyszeć, ale obejrzeć.
- To co, wiejemy? - Mam tremę.
- Zaczynajmy. - Dobra.
- Czuję sensacje w brzuchu. - Ja też. I zachciało mi się znowu siku.
Połamania nóg! Nie dosłownie.
SYN DEBBIE
Proszę, nie złam sobie niczego.
Wiele się w takich chwilach życzy.
Często życzy się uczniom przerośnięcia mistrza.
I coś mi mówi, że mistrz może nawet to oglądać.
O Boże!
Cześć!
Dobre.
- I jak? - Jesteśmy podekscytowani.
- Bardzo. - I wdzięczni.
Też się cieszę.
Uwielbiam być na scenie i oglądać na niej innych.
I będąc na scenie w liceum,
mogłam odkryć siebie i poczucie własnej wartości.
Wcześniej nie wiedziałam co to.
I uwielbiam dzielić się tymi przeżyciami z ludźmi, którzy wiedzą,
jak to jest być na scenie i wcielać się w kogoś,
będąc jednocześnie w pełni sobą.
Powodzenia.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
- Stres wzrasta. - Ale czad.
Zachowujcie się.
- Zbierzcie się. - Bierzemy się do roboty.
- Dobrze wyglądacie. Jeremy, rozporek. - Jezu, no nie wierzę!
Pamiętacie, że zawsze tak robiliśmy? Dlatego tym razem zróbmy to samo.
Pomodlimy się?
Boże, to był tydzień, na którym zaważyło przeznaczenie.
Dziękuję, że poznałem tych wszystkich ludzi,
ponieważ są dla mnie niezwykle ważni i wiem,
że każde z nich myśli tak o reszcie.
Ten tydzień odmienił moje życie. Dziękuję.
Amen. Ręce do środka. Annie.
Raz, dwa, trzy.
Annie!
Witajcie.
Cieszę się, że mogę wam przedstawić to zrealizowane na nowo przedstawienie!
Oto Annie, które w 1996 roku wykonali licealiści z Santana.
Mogłabym stać tutaj do rana
i zachwalać ich ciężką pracę,
ale sama chcę to zobaczyć, więc nie przedłużając,
zapraszam na Annie.
O rany!
DZIECI DEBBIE
Czekaj.
DZIECI ANNIE
MĄŻ ANNIE
Stresuję się.
RODZINA JAIMIE
- Coś mi wyszło? - I to jak! Dobra robota.
Rozpłaczę się.
Są wyjątkowi. Tylko nie płacz.
O Boże.
- Co teraz? - „Little Girls”.
- Teraz scena adopcji. - Przebrać się?
Nie, jeszcze nie.
Chwila.
Co mam robić?
RODZINA JEREMY'EGO
Już połowa. Ale szybko.
Tylko przeszkadzam.
Pójdę tędy.
- Jesteśmy gotowi? - Chyba tak.
RODZINA JARRONA
- Co teraz? - Scena w gabinecie Warbucksa.
Daliśmy czadu.
Udało się.
Byliście wspaniali.
Zrobiliśmy to.
Naprawdę to zrobiliśmy.
SIOSTRA BENAIAHA
- To już koniec, prawda? - Tak.
- Szybko. - Co nie?
Cieszę się, że możemy tu być
i oglądać go w takim występie, mimo że kiedyś był tak chory.
Nie wiedzieliśmy, czy przeżyje.
No i ta fryzura.
Rozpłakałam się.
Ze szczęścia.
- To ja! - Nie wie, co się dzieje.
Mogę cię potrzymać?
Cześć, skarbie.
Najlepsze przedstawienie, jakie widziałem.
Ostatnio tak dobry występ widziałem w roku 1996.
Rooster wraca do domu i chyba spodoba się to jego żonie.
Kocham cię.
Gdzie moja piersiówka? Muszę udać się na spoczynek.
Podobał ci się występ mamy?
Dobrze pani wypadła.
Bardzo dziękuję!
Podobało wam się?
Mówiłam, żeby nie ruszać wspomnień, ale dałam się ponieść ich czarowi.
Jestem bardzo szczęśliwa i bardzo zmęczona.
Annie was zostawia.
Annie, rok 1996!
Napisy: Krzysiek Igielski